Vorig jaar was er de hilarische cultachtige film Step Up 3D. World Invasion: Battle Los Angeles zou wel eens diens opvolger kunnen worden voor dit jaar, al zullen weinig mensen dat zo zien. De heerlijke actie, geniale oneliners en totale hersenloosheid ten spijt. Hebben de makers een geniale mix gevonden tussen lompe actie en fijnzinnige parodie of is de film zo slecht dat je het laatste bijna vanzelf gaat hopen?

Al decennia lang beweren mensen buitenaards leven te hebben waargenomen, maar pas in 2011 worden die speculaties waarheid wanneer de aarde wordt aangevallen door onbekende krachten. Sergeant Michael Nantz van de Marine heeft zijn ontslag ingediend om met pensioen te gaan, maar ziet zich genoodzaakt om in te vallen voor een sergeant die met verlof is. Zijn reputatie is echter niet in zijn voordeel en dus wordt hij met alles behalve openarmen ontvangen bij zijn nieuwe team. Maar zoals hij zelf al zegt: “this all doens’t mather now”, want er is een onbekende vijand te verslaan en natuurlijk moet de wereld gered worden. Maar dat is logisch.

Jonathan Liebesman heeft elk spatje subtiliteit overboord gegooid en begint nagenoeg direct met waar het echt om draait in een film als deze: knallen. Dit doet hij echter met een dusdanige dosis heroïek dat het menigeen tegen de borst zal stoten. Want behalve als hersenloze actiefilm, kan World Invasion evengoed omschreven worden als promotiefilm voor het Amerikaanse leger. Nantz en zijn peloton worden als helden neergezet. Helden die nergens voor terug deinzen, consequent tot het uiterste gaan en daarbij geen eten of slaap nodig hebben. Een even hilarische als kenmerkende scène: wanneer Nantz en zijn team eindelijk terug zijn op de basis wordt het eten en drinken aangeboden. In plaats van dat te pakken, vullen ze hun munitie aan en zegt Nantz: “We already had breakfast”.

World Invasion zal bij het overgrote deel van het publiek gezien worden als inhoudsloze science fiction-oorlogspulp. Dat is enigszins begrijpelijk omdat Liebesman slechts sporadisch duidelijk maakt dat hij het allemaal ook niet erg serieus neemt. Maar in hoeverre dat zo is, blijft onduidelijk en dat is eigenlijk de film’s grootste makke. Uiteindelijk ligt het vooral aan jezelf of je World Invasion handenwrijvend en met een glimlach zal bekijken: als je het toelaat valt er eigenlijk alleen maar te genieten van old school jaren ’80 actie in een modern jasje, waarbij de hoofdpersonages ook nog een paar hilarische oneliners in de strijd mogen gooien. Hoe de aliens eruit zien is dan bijzaak en of de makers het nu allemaal zo bedoelt hebben of dat ze juist zo’n absurd slechte film gemaakt hebben dat hij weer geniaal is, eigenlijk ook. World Invasion is gewoon om te genieten, vanwege zijn genialiteit of juist zijn stupiditeit.

Het Russische dorpje Katyn, 20km ten Westen van Smolensk gelegen, zit stevig vervat in iedere geschiedenisboek. Niet alleen waren de uitgestrekte bossen het toneel van één van de meest gruwelijke gebeurtenissen tijdens de Tweede Wereldoorlog, ook recent werd daar nog een mysterieuze schep boven op gedaan.

Op 10 april 2010 stortte er een Pools regeringsvliegtuig neer dat op weg was naar de herdenking van het bloedbad van Katyn. Bovendien bleven de omstandigheden van het ongeval bijzonder onduidelijk. Een gruwelijk toeval aangezien het de tweede maal was dat de Poolse top het leven liet in deze regio. Deze film handelt over de brutale massamoord op Poolse officieren en intellectuelen uitgevoerd door de Russische geheime dienst.

De beroemde Poolse regisseur Andrzej Wajda is de eerste die het aandurfde deze zwarte pagina uit de historie op filmrol te vereeuwigen. De film speelt voortdurend met de tijd en sluipt via het heden en flashbacks steeds dichter bij de indrukwekkende en onvermijdelijke eindscène waarin de bewuste massamoord zonder verbloemen de kijker komt overdonderen. Voor iedereen die een beetje bekend is met de geschiedenis zal dit dan ook niet als een verrassing komen maar dat maakte de impact zeker niet minder. Helaas is alles wat daarvoor komt niet zo memorabel.

Het gros van de film handelt over de voor en nasleep van deze gruwel en ondanks een verdienstelijke poging om het effect te tonen op het thuisfront, maakt dit de film helaas wel wat saai. Een kwartiertje korter had de film dan ook waarschijnlijk wel goed gedaan. De film focust ook vooral op de propagandastrijd die er aan de gang was. Zo beschuldigden de Russen en de Duitsers elkaar van het liquideren van de Poolse top en werd dit in eigen kringen ook door de meesten aanvaard als de waarheid. Interessant vanuit informatief oogpunt, dat zeker maar het maakt de film ook langdradig.

Op visueel vlak maakte Wajda een perfecte keuze. De kleuren zijn grauw en grijs en passen perfect bij het donkere thema. Ook het camerawerk getuigt van vakmanschap, met name door de vaak mooie composities. Daar steekt de soundtrack helaas fel bij af. Heel erg klassiek en vaak onopvallend. Bovendien slaagde het er nauwelijks in om bepaalde scènes echt kracht bij te zetten. Dit droeg dan ook bij aan het slepende karakter van de film, vooral in het saaie middenstuk.

Katyn is een interessante film voor mensen die nog niet echt bekend waren met de gebeurtenissen. Voor anderen zullen er in de film zowel plus- als minpunten voorbij komen. Een leuk weetje betreft ook dat de film pas voor het eerst in 2010 getoond werd op de Russische televisie en daar een heel erg lauwe ontvangst kreeg. Daarvoor werd Wajda’s film er gewoonweg genegeerd. Dat is echter heel wat minder lang dan de tijd die nodig was voor de Russen om toe te geven dat zij verantwoordelijk waren voor het bloedbad. Daarvoor was het namelijk wachten tot na het uitéénvallen van de Sovjet-Unie. De film verdient echter zeker wat aandacht, vooral vanuit informatief oogpunt. Katyn is als film wat onevenwichtig, al kan ik met zekerheid stellen dat de slotscène niemand onberoerd zal laten.

Van klasbakregisseur Danny Boyle, o.a.: Slumdog Millionaire, Trainspotting en 28 Days Later, komt 127 Hours. Gebaseerd op het waargebeurde verhaal van bergbeklimmer en avonturier Aron Ralston. Verschillende berichten melden over mensen die flauwvielen tijdens de film vanwege de heftigheid. Onzin natuurlijk, alhoewel in de perszaal werd er toch ook echt iemand onwel.

Aron Ralston vertrekt in zijn eentje een woestijnachtig berggebied in. Hij als doorgewinterde avonturier doet dit regelmatig en kent het gebied op zijn duimpje. Als hij twee jonge bergbeklimmers tegenkomt leidt hij die dan ook vrijwillig naar de mooie plekken van het gebied. Hij heeft de dames nog maar net gedag gezegd of hij raakt met zijn arm bekneld onder een losschietend rotsblok. Wat volgen zijn 127 eenzame, maar bikkelharde uren waarin alle hoogte en dieptepunten uit Ralston’s leven aan ons voorbij komen.

James Franco zullen de meeste mensen kennen van zijn rollen in de recente Spiderman-films. De laatste jaren heeft hij het steeds drukker gekregen en dat is te begrijpen gezien zijn performance in 127 Hours. Een Oscarnominatie zou terecht zijn. Franco weet het avontuurlijke en ongeremde personage namelijk mooi tot leven te wekken. De hallucinaties en waanbeelden die hij naarmate hij langer vastzit steeds meer krijgt zijn daarbij levensecht. Dit heeft naast Franco’s indrukwekkende performance ook te maken met de cinematografie en montage.

Boyle maakte vrijwel uitsluitend gebruik van digitale camera’s en die geven samen met de beelden uit Ralston’s homevideocamera een heel realistisch gevoel. De montage is daarbij snel en flitsend en maakte meermaals gebruik van opdelen van het scherm in meerdere beelden. Dit komt bij de hallucinaties het best tot zijn recht.

Ook de soundtrack van A.R. Rahman draagt bij aan de heftige ervaring die 127 Hours als geheel toch wel is. Het is de humor van Ralston die de kijker af en toe wat lucht weet te geven in de uitzichtloze situatie waarin hij verzeild is geraakt. De scène waarin hij tegen zijn eigen homevideocamera speelt alsof hij bij een grote televisieshow zit, is een van de hoogtepunten van de film. Memorabel en zeer heftig is uiteindelijk natuurlijk de scène waarin hij besluit voor het leven te kiezen en zijn botte zakmes in zijn arm zet.

127 Hours is zeker niet voor iedereen geschikt, maar verdient door de prachtige visuele stijl van Boyle, de indrukwekkende acteerprestaties en betoverende soundtrack een groot publiek. Na tal van topfilms flikt Boyle het dus gewoon weer. Maar na het zien van deze film zal iedereen naast Boyle nog een nieuwe held ontdekken: Aron Ralston. Respect; is het juiste woord.

Al enkele weken geleden kwamen de geruchten rondom de film met maar liefst zeven Golden Globe-nominaties op: The King’s Speech. Colin Firth won de Golden Globe voor beste acteur vervolgens en zou tevens de Oscar voor beste acteur moeten krijgen. Ook diens tegenspeler Geoffrey Rush zou een Oscar verdienen, zo melden steeds meer mensen. Bij de Producers Guild Awards (een belangrijke graadmeter voor de Oscars) won de film zelfs het beeldje voor Beste Film. Geruchten zijn helaas niet altijd waar, maar bij The King’s Speech gelukkig wel.

Al zolang hij zich kan herinneren heeft Bertie, de tweede zoon van Koning George V, een spraakgebrek. Nadat hij bij een openbare speech totaal niet meer uit zijn woorden komt besluit Bertie’s vrouw Elizabeth contact te zoeken met de excentrieke logopedist Lionel Logue. De heren hebben een moeilijke start maar wanneer de koning overlijdt en zijn broer vroegtijdig aftreedt, ziet Bertie in dat hij als nieuwe koning Lionel hard nodig heeft voor zijn speeches.

Colin Firth kennen we tot nu toe vooral van zijn rollen in romantische comedy’s als Bridget Jones’s Diary en Love Actually, al speelde hij vorig jaar heel verdienstelijk in A Single Man. In The King’s Speech zet hij op fenomenale wijze zijn personage met spraakgebrek neer. Het spraakgebrek is dan wel niet echt stotteren, geloofwaardig en consistent is het zeker. Geoffrey Rush, die de meesten vooral zullen kennen van zijn recente rollen als Barbossa in de Pirates films naast Johnny Depp, speelt de andere grote rol. Hij is eveneens fenomenaal als de logopedist die er zo zijn eigen theorieën en methodes op na houdt. De therapiesessies met de twee heren behoren tot de hoogtepunten uit de film.

In de bijrollen zijn ook niets dan topacteurs gecast en zij staan de twee heren op gepaste wijze bij. Helena Bonham Carter als Bertie’s vrouw Elizabeth en Timothy Spall als Winston Churchill vallen daarbij in positieve zin op.

Regisseur Tom Hooper maakte tot nu toe vooral televisieseries en –films. Waar hij in verschillende jaren Golden Globes voor won. Vorig jaar maakte hij het goed ontvangen The Damned United met Michael Sheen in de hoofdrol. Het grote publiek zal hem gaan kennen van The King’s Speech, want met deze film levert hij een memorabele prestatie als jonge regisseur. Hij weet op indrukwekkende wijze de genres (historisch)drama met komedie te mengen. De film verloopt daarbij heerlijk vlot zonder het respect voor het klassieke koningshuisdrama te verliezen.

Niet alleen de acteurs en de regie van Tom Hooper zijn van topkwaliteit. Ook de andere departementen leveren stuk voor stuk vakwerk: het sterke scenario van David Seidler, de mooie soundtrack van Alexandre Plat, maar zeker ook de indrukwekkende production design van Eve Stewart zijn van een hoog niveau.

De cinematografie bevat veel indrukkende shots in het koninklijk huis, maar ook veel zeer sterk werkende point-of-view shots van Bertie. Opvallend zijn enkele extreem wijde shots, zo wijd dat de beeldverhoudingen veranderen en je het gevoel krijgt letterlijk door een glazenbol te kijken. Dit versterkt hiermee het scenario dat door de intieme scènes ook dit gevoel geeft.

The King’s Speech zal hoogstwaarschijnlijk en zeer terecht nog meer prijzen gaan binnenhalen. Onder andere omdat de film met één haal alle vooroordelen over klassieke (kostuum)drama’s van tafel weet te vegen.

Na 7 jaar komt regisseur Sylvain Chomet eindelijk met een nieuwe film aanzetten. Zijn debuutfilm Les Triplettes de Belleville was een groot succes, mede door zijn unieke animatiestijl en subtiele grappen. Voor zijn nieuwste deed Chomet een beroep op een novelle van niemand minder dan Jacques Tati, toch wel een meester van de visuele en subtiele humor. Een ideale combinatie, leek ons, maar voldoet de uitwerking aan de torenhoge verwachtingen?

Het ongeproduceerde script van Tati is natuurlijk belangrijk en veel aanpassingen zijn er niet gedaan. Het enige verschil met het originele script is dat het grootste deel zich afspeelt in Schotland en niet in Tsjecheslovakije. Wie ooit een Tati heeft mogen aanschouwen, zal vast en zeker de invloeden herkennen. Bovendien is het hoofdpersonage in deze film een geanimeerde versie van Tati zelf, gemaakt door Laurent Kirchner. Hij is een rondtrekkende goochelaar wiens act niet overal met evenveel enthousiasme wordt onthaald. Na optredens in Parijs en Londen, trekt hij naar Schotland op uitnodiging van een stereotiepe zatlap. Eens aangekomen ontmoet hij een hardwerkend meisje gehuldigd in lompen. Het meisje is geïnteresseerd in zijn magie en vergezelt hem verder op zijn reis.

Dit lijken de grote lijnen van het verhaal maar meer is er nu eenmaal niet. De film is repetitief en er is weinig plot-progressie wat voor sommigen wel een negatief punt zal zijn. De personages in de film zijn ook karikaturaal, zoals het een goede Chomet-film betaamt. Dat zorgt er op zijn beurt wel voor dat de meeste personages bijzonder vlak zijn en zelfs de protagonisten nogal aan de oppervlakte blijven. Diepgaande identificatie met de karakters wordt daardoor toch wel bemoeilijkt. Ook lijken enkele handelingen van de personages een beetje vreemd terwijl andere dan weer overdreven worden uitgelegd.

Voor het drama aspect moet je deze film dus niet echt kijken maar dat is minder negatief dan het lijkt. Cinematografisch is de film namelijk om van te smullen. Prachtige decors en de karikaturale animatiestijl worden aangevuld met bloedmooie kleuren die allen voor een geweldige sfeer zorgen. Edinbourgh fungeert als hoofddecor en ook geanimeerd blijkt het een gezellige stad te zijn. Ook de muziek is vaak sfeerverhogend en wordt niet overdadig en op de juiste momenten ingezet. Het einde zal bij velen hard aankomen en zo zal de film toch nog wat dramatische impact hebben.

De DVD bevat overigens geen ondertitels maar dat hoeft geen euvel te zijn. Buiten enkele Franse en Engelse bekende zinnetjes en wat onverstaanbaar gebrabbel wordt er namelijk niets gezegd. In dat opzicht is het zeker sterk dat Chomet toch nog emoties weet op te roepen bij de kijker en doet de film aan als een mime. Net zoals bij veel Tati-films. Geen perfecte film dus maar allerminst een mislukte. Daarvoor is de sfeertekening te prachtig en het oppervlakkige verhaaltje te mooi. Iets meer humor en wat minder schreeuwerige emoties hadden de film waarschijnlijk goed gedaan. Dat wordt hopelijk voer voor een volgende Chomet want het potentieel voor een meesterwerk is er zeker.

De nieuwste film van Joel en Ethan Coen kreeg maar liefst 10 Oscarnominaties, waaronder twee voor de hoofdrolspelers. Het scenario is gebaseerd op het boek van Charles Portis. Het is een klassieke western en is eigenlijk in geen enkel opzicht een typische Coen-film, behalve dan in dat ene dan: dat het een topfilm is.

Wanneer de veertienjarige Mattie Ross getuige is van de wrede moord op haar vader wil ze diens moordenaar, Tom Chaney, wreken. Ze roept daarvoor de hulp in van de schietgrage zuiplap U.S. Marshall Rooster Cogburn. Ondanks zijn bezwaren zetten ze samen de jacht in op Chaney. Ze willen hem vinden voordat Ranger LaBoeuf hem oppakt en meeneemt naar Texas voor een andere moord.

Jeff Bridges speelt voor de twee keer een hoofdrol in een Coen-film. De eerste keer was als The Dude in The Big Lebowski en dat personage groeide uit tot een ware cultheld. Nu is True Grit misschien niet absurd genoeg om van de personages culthelden te maken, toch komt Bridges met zijn rol als Marshall Rooster weer heel erg in de buurt. Rooster is een doorgewinterde Marshall en heeft zoals men hem omschrijft ‘true grit’. Hij is in de praktijk echter vooral een oude, grofgebekte zuiplap, maar een met het hart op de juiste plaats en doorzettingsvermogen.

In de scène waarin hoofdrolspeelster Mattie en Rooster kennismaken, zit hij op het toilet. Een typerende, maar vooral hilarische Coen-scène. Een van de weinige dat wel. Het merendeel van de film bestaat uit voor de Coen’s ongebruikelijk serieuze, dramatische scènes. Deze zijn dan wel zeer sterk uitgewerkt, prachtig vormgegeven en begeleid met de wonderschone soundtrack van Carter Burwell. In die zin zijn het dus wel degelijk Coen-scènes.

Het beste aan True Grit is echter niet Bridges, de wonderschone cinematografie van Roger Deakins (die dit jaar hopelijk eindelijk en Oscar gaat winnen) of de soundtrack. Nee het is de veertienjarige Hailee Steinfeld. Die een werkelijk memorabele performance neerzet. In interviews komt ze net zo nuchter en zelfverzekerd naar voren als haar personage. Misschien is het tijd om bij de Oscars ook een categorie beste kind-acteur in te lijven, want nu is ze genomineerd in de categorie voor beste bijrol en dat is het toch echt niet.

True Grit is een klassieke western en daarmee niet echt een typische Coen-film. Mede door de hoofdrolspelers, de cinematografie en de soundtrack is het echter toch één van de betere films van de broers.

Eigenlijk alleen topfilms maakte Darren Aronofsky tot nu toe. Waaronder natuurlijk Requim For A Dream en The Wrestler. In deze laatste schetste Aronofksy het treurige portret van een Amerikaans worstelaar op zijn retour. Zijn meest recente film Black Swan is wederom een portret, maar ditmaal van de jonge en getalenteerde balletdanseres Nina. Nog veel meer dan bij The Wrestler duikt Aronofsky de psyche in van zijn hoofdpersonage en dat levert een fraaie film op, of om het beestje maar bij zijn naam te noemen: een meesterwerk.

Black Swan volgt het verhaal van Nina, een ballerina in een balletgezelschap in New York City. Haar leven, net zoals dat van iedereen in dit beroep, staat volledig in het teken van de dans. Ze woont samen met haar moeder Erica, die ooit ballerina was. Artistiek directeur Thomas Leroy kiest Nina voor de hoofdrol in de nieuwe voorstelling ‘Het zwanenmeer’. Nina heeft echter een rivale: een nieuwe danseres, Lily, die ook indruk maakt op Leroy. Terwijl de twee jonge danseressen hun rivaliteit laten uitgroeien tot een vreemde vriendschap, begint Nina haar duistere kant steeds meer te omarmen en tot de zwarte zwaan te transformeren, met een obsessie die haar ondergang zou kunnen betekenen.

Black Swan begint als een intiem portret van een talentvolle en ambitieuze balletdanseres die we zeer dicht op de huid volgen in haar dagelijkse doen en laten. Waarbij alles natuurlijk ballet ademt. Vervolgens kruipt Aronofsky heel langzaam steeds meer in de psyche van Nina, wat werkelijk is en wat er zich in haar hoofd afspeelt gaat steeds meer door elkaar lopen. Hierbij maakt Aronofsky nadrukkelijk gebruik van CGI. Het is niet altijd even mooi, maar het is nooit storend.

Aronofsky heeft zijn film nog een extra laag gegeven door alle belangrijke personages ook nog eens personages uit het zwanenmeer te laten vertegenwoordigen. Waar Nina de witte zwaan is, is Lily de zwarte.

Een duistere, bijna horrorachtige, intrigerende en complexe vertelling dus en dat kan Aronofsky als geen ander. Uiteraard heeft hij daarbij de werkelijk verbluffende performance van zijn hoofdrolspeelster: Natalie Portman. Nadat ze doorbrak in het Franse Léon groeide ze uit tot één van de meest getalenteerde jonge actrices van nu. Ze zette indrukwekkende performances neer in V For Vendetta en Closer maar het is niets bij haar performance in Black Swan. Met haar fantastisch uitgespeelde transformatie in de film doet ze alles en iedereen versteld staan. Het fysieke offer dat ze maandenlang dagelijks moest brengen voor de repetities en opnamen betaald zich uit in een weergaloze performance. Een Oscar zou zondermeer terecht zijn.

Naast deze punten is alles in harmonie in het beklijvende Black Swan. Van de sterke bijrollen van Vincent Cassel, Mila Kunis en Winona Ryder; de sfeervolle en tegelijk nadreunende soundtrack van Clint Mansell tot de prachtige cinematografie van Matthew Libatique. Ze zijn schaars, komen maar eens in de zoveel tijd langs, maar als ze er dan zijn kun je er ook niet omheen. Black Swan is er zo één: een meesterwerk.

Uit de Barcelonese getto wordt het verhaal van Uxbal gelicht – een non-valeur die op onorthodoxe wijze probeert iets van niets te maken en zijn leven getekend door malheur nog enige kleur te geven.

De aarde draait door en Uxbal staat stil. Hij probeert wanhopig eindjes aan elkaar te knopen in een wereld die het eindstation behelst: een immorele hel waar leven en dood beiden even waardeloos zijn. Het is voornamelijk een kwestie van zo ongeschonden mogelijk het eind bereiken. Uxbal raakt in een vrije val terecht en alles en iedereen waar hij zich mee bemoeit wordt meegesleurd in zijn teloorgang. In een laatste poging tot rehabilitatie van zijn geest besluit hij vanuit de lelijkheid en wanhoop van zijn bestaan zich op te werpen tot misplaatst messias. Zijn tekortkomingen verhullen. Zijn fouten goedmaken.

Biutiful is een film die geheel in de stijl van Alejandro González Iñárritu’s eerder werk (21 Grams, Babel) gemaakt is. Als meester van het uitbeelden van ultieme narigheid en ellende slaagt Iñárritu ook met Biutiful in het neerzetten van een realistische omgeving. De getto van Barcelona is een vrij onbekende, maar direct herkenbare en geloofwaardige setting voor een verhaal dat voor een groot deel gaat over mensen die niet op hun plaats zijn – ontheemd. Malafide Aziaten, Afrikanen met een illegaal handeltje: allen slachtoffer van verkeerde keuzes, een verkeerd milieu, verkeerde vrienden. Dit is ook het lot waar Uxbal aan onderhevig is. Met twee kinderen en een manisch-depressieve vrouw die knort wanneer ze lacht of huilt is het ontsnappen uit de wereld die brood op de plank verschaft echter zo goed als onmogelijk.

Biutiful is prachtig gefilmd, zo nu en dan ontzettend dicht op de huid van de acteurs, afgewisseld met berustende overzichtsshots – in stijl van de betere stadsdocumentaires. Ook schrikt Iñárritu niet terug voor wat geëxperimenteer met zowel beeld als geluid; een effectief middel om het de kijker alles behalve gemakkelijk te maken.

Hoofdrolspeler Javier Bardem betoont zich een ware duizendpoot: was hij zo’n twee jaar geleden nog te zien als zwoele verleider in Vicky Christina Barcelona, in Biutiful bekleedt hij geen schim van die rol. Ongewassen, ongekamd; een man van de straat, een overlever. Aardig detail is dat Vicky Christina Barcelona ons de tegenovergestelde kant van Barcelona liet zien: onbezonnen, zonnig, spannend, erotisch. In Biutiful zegt één van Uxbals werknemers als antwoord op de vraag of hij paraplu’s wil gaan verkopen dat het nooit regent in Barcelona. Enkele scenes later barst het onweer los. Het is typerend voor een film waar niet alleen de hoofdrolspelers, maar ook de kijker vroeg of laat alle hoop wil laten varen.

Het leven kan verkeren, zo ook dat van een acteur. En toch blijven er spaarzame momenten van hoop bestaan. Meestal uit onverwachte hoek, maar daarom niet minder belangrijk. Het is één van de weinige manieren die het mogelijk maken moed te houden, ook als kijker. Met dik tweeënhalf uur op de teller is Biutiful een tergende rit door de schaduwen van een mediterrane wereldstad. Een film die prachtig is van lelijkheid, aangestipt met spiritualiteit en een acteur die een Oscarwaardige rol neer weet te zetten. Dit mag gerust een voorspelling heten.

Disney’s remake van hun eigen Tron is visueel indrukwekkend, maar naast de 3D beelden blijft er weinig meer over dan een zwak Disney-verhaal. Met nare Christelijke bijsmaak. Jeff Bridges speelt dezelfde dubbelrollen als in het origineel, alleen werd dit keer een vrij onverdienstelijk beroep gedaan op computer effecten om Bridges jonger te maken. Dat is visueel gezien dan ook wel het enige minpuntje.

De 27-jarige zoon van Kevin Flynn, Sam, doet onderzoek naar de verdwijning van zijn vader, ooit bekend als ’s werelds vooraanstaande game-ontwikkelaar. Tijdens zijn zoektocht leidt een vreemd signaal hem naar Flynns Arcade waar hij in de digitale wereld van Tron wordt getrokken. Dezelfde wereld waar zijn vader al 20 jaar blijkt te leven. Samen met Kevins vertrouweling Quorra komen vader en zoon in een levensgevaarlijk gevecht terecht met een meedogenloze vijand. Zij moeten zien te ontsnappen uit een even geavanceerde als gevaarlijke cyberwereld.

Jeff Bridges keert terug in de rol van Kevin Flynn, een rol die hij ook speelde in de originele Tron uit 1982. De man die een cultheld werd als The Duke in The Big Lebowski speelt dus dezelfde rol, al is hij nu 28 jaar ouder. Gezien de verschillende tijdlijnen in het verhaal moest hij voor enkele jonger gemaakt worden. Dit is niet met make-up gedaan maar met computer special effects. Helaas is dat wel erg opzichtig en werkt het regelmatig zelfs afleidend. Voor Tron werd de zogenaamde Emotion Caputure technologie gebruikt om zo een volledig gedigitaliseerd hoofd en lichaam op een bestaand acteur te integreren. Nadeel: menselijke details ontbreken en erger: de ogen leven niet. Zijn hoofd en ogen lijken dan ook op die van de personages uit een van Robert Zemeckis recentere films.

Op het fun facts lijstje van Disney prijken allerlei primeurs, waaruit duidelijk blijkt: het gaat om de visuele effecten en niet om de inhoud. Een opmerkelijke opmerking daarbij is deze: ‘de 3D technologie in Tron is nog voor de komst van Avatar ontwikkeld en wordt vandaag de dag als meest geavanceerd gezien’. Gezien de beelden lijkt het tegenovergestelde echter waar. De beelden zijn minder indrukwekkend dan die uit Avatar en lijken ook minder geavanceerd wat betreft bijvoorbeeld scherpte-diepte en bewegingssnelheid. Theoretisch gezien kan de technologie dus misschien wel geavanceerder zijn, in de praktijk valt dit tegen. Tron bevestigd de mijlpaal die Avatar is en voorlopig nog wel zal blijven.

De eerder genoemde Christelijke bijsmaak zit hem in het feit dat Kevin Flynn als een soort God wordt neergezet. Niet alleen wat betreft scenario, maar zeker ook wat betreft het production design rondom zijn personage, zoals zijn kleding en de inrichting van zijn appartement. Het voegt niets toe, is overtrokken en leidt daardoor vooral af, de relatie van Kevin Flynn tot de wereld van Tron is zonder deze uiterlijke kenmerken en bepaalde dialogen, meer dan duidelijk.

Tron: Legacy 3D, van debuterend regisseur Joseph Kosinski, kan op visueel vlak nog indruk maken, maar haalt desondanks niet het niveau van films als Avatar. Inhoudelijk is de film zeer zwak en zal het zelfs de meest doorgewinterde Disney-fans nog versteld doen staan met de clichés in het verhaal en de platte personages. Gelukkig maken de 3D beelden een hoop goed.

Schrijver en regisseur Neil Marshall maakt na zeer vermakelijke horroractiefilms als Dog Soldiers, The Descent en Doomsday een eposachtige actiefilm in de tijd van de Romeinen: Centurion. De veldslagen en gevechten zijn vet, grof en bloederig, maar halen het nooit bij de film die duidelijk de inspiratiebron was voor Marshall: Gladiator (2000). Maar eerlijk is eerlijk, daar haalt geen enkel epos het bij.

Het Romeinse rijk dat steeds groter en groter wordt, ondervindt bij het huidige Groot Brittannië in het jaar 117 na Christus sterke tegenstand van een kleine groepering: De Picten. Bij een aanval van hen op een Romeinse bezetting is Quintus Dias de enige overlevende. Hij weet te ontsnappen en sluit zich op zijn weg aan bij het legendarische 9e legioen onder leiding van Generaal Virilus dat juist op weg was om de Picten en hun leider Gorlacon uit te schakelen. Verraad en valkuilen liggen echter overal op de loer en dus zijn er van bloederige zwaardgevechten ruimschoots genoeg.

Met quotes als “I am a Soldier of Rome” en de onthulling over zijn vader: die was een gladiator die in Rome zijn vrijheid terug kreeg, is het personage Quitus Dias duidelijk gebaseerd op “the general who became a slave, who became a Gladiator, who defied an emperor”, oftewel op Ridley Scott’s Gladiator. De film als geheel, maar ook de vechtscènes halen nooit dit niveau helaas, maar dat is zoals eerder gezegd misschien ook wel te veel gevraagd.

Marshall is een degelijk regisseur gebleken en ondanks dat Centurion ook dat predicaat verdiend is het toch één van zijn mindere films. Het verhaal is daarvoor te dun en vooral te veel bij elkaar geraapt. Bovendien bevatten de gevechten wel erg veel CGI bloed. Ondanks dat is het de visuele kant die de film op de been houdt.Zowel de cinematografie van Sam McCurdy als het production design van Simon Bowles zijn dik in orde. Beide heren behoren overigens tot de vaste crew van Marshall.

Wat betreft de cast heeft Marshall en aantal prima acteurs gecast waarvan de meeste tot nu toe vooral (grote) bijrollen speelde. Dominc West (300) als generaal Virilus valt in positieve zin op evenals de prachtige Imogen Poots (V for Vendetta), maar ook Michael Fassbender (Inglorious Bastards) en Olga Kurylenko (Quantum Of Solace) leveren respectabel werk. Het maakt van Centurion een prima te genieten, maar nooit bijzondere slachtfilm in een Romeinse setting. Die moeten er ook zijn.

De dvd heeft een mooie kartonnen hoes, maar bevat inhoudelijk weinig bijzonders naast de film. Het zijn slechts enkele trailers, maar de kwaliteit daarvan evenals van de film is goed.

Films die handelen over films of over kunst in het algemeen. Films die meer trachten te doen dan enkel het vertellen van een verhaaltje. Films die… U begrijpt het wel. Dik gezaaid zijn ze niet en het valt dan ook toe te juichen, in tijden van sequels en remakes, dat er nog regisseurs zijn die gaan voor een originele aanpak. Abbas Kiarostami gaat in zijn nieuwste op zoek naar de (on)zin van kunst en reflecteert dit uiteindelijk op de film zelf. Veel pretentie en durf is vaak een gevaarlijke combinatie maar Copie Conforme heeft hier allesbehalve last van.

In zijn eerste film buiten Iran kiest Kiarostami voor een Toscaans landschap waarin hij Julliete Binoche en William Schimell laat ronddwalen op zoek naar zichzelf én elkaar. Ze ontmoeten elkaar toevallig na een lezing over James’ nieuwe boek dat handelt over de originaliteit van kunst. De galerijhoudster is natuurlijk geïnteresseerd en ze besluiten een klein tripje te ondernemen naar het nabijgelegen San Gimignano. Er volgt een lange en hypnotiserende autorit waarin de filosofische dialogen worden afgewisseld met pijnlijke stiltes. Een keer aangekomen neemt de film een andere wending. Wat is feit? Wat is fictie? Of mag de kijker er zelf over beslissen?

Deze ambigue context en de aan de kijker toevertrouwde autonomie over de filmwerkelijkheid zorgen op zich al voor een interessante film. Maar dat is niet alles. De bloedmooie cinematografie, de vloeiende camerabewegingen en de uitgekiende mise-en-scène dragen allen bij aan de kijkervaring. De vaak oncomfortabele stiltes en spaarse omgevingsgeluiden vullen de dialogen aan en zijn zeker functioneel binnen het filmkader. Muziek wordt amper gebruikt en dat is zeker opvallend. Vaak worden drama’s namelijk verrijkt met muziek om emoties op te roepen maar dat is bij deze niet het geval. Het zijn de beeldtaal en de perfecte acteerprestaties van de protagonisten die het drama op de kijker overdragen. Bovendien roept de meertaligheid een universele dimensie op die de film een haast transcendentaal karakter verschaft.

Begrijp met niet verkeerd. Copie Conforme kreeg zeker niet enkel positieve recensies en de vele, droge dialogen in het begin zullen enkelen doen afhaken. Enige interesse in de filosofische vraagstukken van de film zal misschien wel nodig zijn om de film echt naar waarde te schatten. Maar zelfs zonder dit, is het nog steeds een prachtfilm. Onder de intellectuele oppervlakte huist er namelijk een vat vol onderdrukte emoties en het is aan de kijker zelf op deze bloot te leggen. Een logische vergelijking kan gemaakt worden met het werk van Alain Resnais of de relatiedrama’s van Eric Rohmer. Met name door het samen ronddwalen van het koppel en de filosofische pretenties doet dit denken aan bijvoorbeeld Hiroshima, mon Amour of La Femme de L’Aviateur. Niets dan lof dus voor deze rasechte arthouse film van Iraanse makelij. Het is alleen aan de kijker zelf om daar achter te komen. Lukt dat niet, blijkt het waarschijnlijk een saaie film te zijn. Voor de doorbijters wacht één van de beste films van de laatste, pakweg, 30 jaar.

Na 21 Grams en The Assassination of Richard Nixon spelen Sean Penn en Naomi Watts voor de derde keer samen de hoofdrollen in een film. Nu is het Fair Game, dat overigens net als The Assassination of Richard Nixon een waargebeurd, politiek gerelateerd verhaal verteld. Ditmaal het recente verhaal van de mooie, jonge Valerie Plame, die naast moeder en echtgenote ook een functie als geheime CIA-spion vertolkte. Naomi Watts en Sean Penn zijn op dreef in deze verder weinig verrassende verfilming van een opmerkelijke gebeurtenis.

De zaak die uiteindelijk uitliep op het Plamegate-schandaal begint met een bezoek van journalist en voormalig ambassadeur Joseph Wilson aan Niger. Daar ontdekt hij dat het bewijsmateriaal voor de aankoop van uranium door Saddam Hoessein vervalst is. Dit gebruikt hij nadrukkelijk voor zijn kritische stuk over leugens rond de Irak-oorlog in de New York Times. Een week later wordt de geheime identiteit van zijn vrouw, CIA-agente Valerie Plame, onthuld in de pers. Het lekken van haar identiteit is een misdaad, dus start er een onderzoek waarbij ambtenaren tot het allerhoogste niveau worden gehoord. Plamegate ontaard in een historische krachtmeting tussen vrije pers, strategische politiek en de harde waarheid.

Sean Penn is in het dagelijks leven ook zeer politiek betrokken en zet zijn bekendheid bij de Amerikaanse verkiezingen vaak nadrukkelijk in. Bij zijn rol keuzes komt dit ook duidelijk naar voren, want de laatste jaren speelde Penn in diverse andere politieke films als Milk, The Interpreter, All the King’s Men en Persepolis. De rollen zijn desalniettemin zeer uiteenlopend en Penn weet telkens weer te verrassen. In Fair Game is hij ook goed op dreef, evenals de acht jaar jongere Watts. De twee acteurs zijn prima aan elkaar gewaagd, maar het leeftijdsverschil is in tegenstelling tot hun eerdere samenwerkingen, wel duidelijk te zien. Het is enigszins afleidend, maar Penn en Watts hebben genoeg kwaliteiten in huis om dat weg te spelen.

Vanwege de recht-toe-rechtaan en weinig inspirerende verfilming die Fair Game is geworden, kun je je als kijker afvragen waarom je het zeer recente, waargebeurde verhaal van Valerie Plame, dat velen al kennen of in ieder geval zo kunnen opzoeken, zou willen verfilmen? Doug Liman’s redenen lijken niet erg ambitieus omdat hij vrijwel niets meer doet dan het opmerkelijke verhaal vertellen. Was zijn grootste succes, The Bourne Identity, nog uiterst spannend. Fair Game is vooral een drama en komt als thriller niet erg uit de verf. Dit heeft ook alles te maken met het scenario waarin het echtpaar Plame en Wilson centraal staan. Het verder degelijke scenario geeft Watts en Penn vrij baan om hun talent te tonen. Gelukkig laten ze dit niet na en valt er toch genoeg te genieten bij deze verder standaard verfilming van een fascinerend stukje recente geschiedenis.

“Hoe soberder hij filmt, hoe groter de impact en de ontroering” schreef NRC Handelsblad over François Ozon’s Le Temps qui Reste. Niet alleen is Le Refuge het volgende en laatste deel in Ozons trilogie over de dood (begonnen in 2001 met Sous le Sable), soberheid is dit keer nog sterker vertegenwoordigd.

Mouse en Louis, twee heroïneverslaafde geliefden, wonen als zwervers in het leegstaande Parijse appartement van Louis schatrijke moeder. Wanneer een overdosis een eind maakt aan Louis leven, wordt Mouse wakker in het ziekenhuis. Ze blijkt zwanger. De familie van Louis geeft op de begrafenis (waar Mouse verschijnt in een jas met panterprint) te kennen dat het kind geaborteerd moet worden. Mouse vlucht naar Zuid-Frankrijk. Verschanst in het zomerhuis van een voormalige minnaar die haar vader had kunnen zijn, wacht ze haar zwangerschap af. Dan arriveert Paul, de jongere broer van Louis. Na aarzelen laat Mouse hem toe in haar afgesloten bestaan.

Louis sterft direct aan het begin. Geen flashbacks of bovennatuurlijke verschijningen, hij is dood en keert niet terug. Zijn dood en de baby zorgen voor de wonderlijke band tussen Mouse en Paul. De jongensachtige liefheid van Paul verandert de onvrijwillige samenbrenging van het lot in een vriendschap tussen hem en Mouse. Steeds verder raakt de zwangerschap uit beeld: over het kind wordt weinig gesproken, en Paul blijkt niet Louis echte broer.

Het pleit voor Ozon dat hij naast het kitschige 8 Femmes met een sterrencast in bonte kleuren, ook in staat is Le Refuge af te leveren. De film is schitterend in alle eenvoud. Alleen de écht zwangere Isabelle Carré en zanger Louis-Ronan Choisy, omringt door zacht ruisende landschappen en mooie muziek: meer is niet nodig om de beschouwer oprecht te beroeren.

De centrale thema’s van Mother and Child laten zich door de weinig inspirerende titel gemakkelijk raden. De uitwerking van het verhaal waarin ook onderwerpen als adopteren, tienerzwangerschappen en aanverwante zaken aan bod komen is echter boven elke verwachting. Een typische vrouwenfilm, dat is wat de eerste indruk van de meeste mensen zal zijn, maar eigenlijk alle aspecten van de film stijgen ver boven dat clichébeeld uit.

De film draait om de levens van drie eigenzinnige vrouwen. Karen werd als veertienjarige door haar moeder gedwongen haar baby af te staan. Het heeft haar hele leven bepaald zowel in wat ze doet als hoe ze met mensen omgaat. De onafhankelijke en carrière georiënteerde Elizabeth krijgt een verhouding met haar baas en daarna ook met haar gelukkig getrouwde buurman, de consequenties daarvan zetten haar zelf gecreëerde leven op z’n kop. Lucy kan geen kinderen krijgen en wil koste wat kost een kindje adopteren. Haar weg is lang en vol tegenslagen.

Inderdaad, de film gaat over vrouwen en kinderen. Als je daar een pertinente hekel aan hebt, is Mother and Child misschien niet de beste optie en een bezoekje aan een psycholoog misschien aan te raden. Hoe dan ook, de drie verhaallijnen zijn stuk voor stuk goed geschreven en bevatten alles behalve doorsnee ontwikkelingen.

Het acteerwerk is daarbij van een zeer hoog niveau. De drie hoofdrolspeelsters Annette Bening, Naomi Watts en Kerry Washington zetten allen indrukwekkende performances neer die je vanaf het begin tot het eind meezuigen in hun wereld. Het omschakelen tussen de drie verhaallijnen gaat daardoor zonder enige moeite. Dit heeft ook alles te maken met de uitstekende regie.

De meeste credit gaat dus uit naar Rodrigo García, want hij schreef en regisseerde de film. Hij maakte eerder Things You Can Tell Just by Looking at Her, maar werkte vooral aan kwaliteitsseries zoals Carnivale, In Treatment, The Sopranos en Six Feet Under. Hij bewijst met Mother and Child ook topfilms te kunnen maken, nu nog wat commercieel meer tactische titels bedenken zodat een breder publiek de film gaat bekijken.

Gouden Palm winnaar Mike Leigh biedt na Happy-Go-Lucky, met Another Year een inkijkje in het leven van een heel gewoon echtpaar, en hun vrienden en familie. De film bevat geen grote dramatische gebeurtenissen of ontwikkelingen, maar weet toch de volle lengte te boeien. De karakters zijn levensecht en trekken je vanaf minuut één mee in hun wereld die we vier seizoenen lang volgen. En dat is vier seizoenen lang top cinema.

We volgen het gelukkige echtpaar Tom en Gerri (de namen samen vormen een leuke grap) vanaf de lente, naar de zomer, herfst en winter. Zij zijn weliswaar het middelpunt van de film, in de zin dat alle personages die voorbij komen aan hun verbonden zijn, maar het zijn juist deze randpersonages die het meest interessant zijn en daarmee eigenlijk de hoofdrollen spelen. Zo is daar de uiterst excentrieke Mary, een collega van Gerri. Om wie je aan de ene kant moet lachen, maar met wie je toch vooral medelijden hebt. Tom’s jeugdvriend Ken valt in dezelfde categorie. Joe, het enige kind van Tom en Gerri, heeft hetzelfde positieve levensmotto als zijn ouders, maar terwijl zijn vrienden om hem heen trouwen en kinderen krijgen, is hij nog alleen.

Werkelijk alle acteurs in Another Year verdienen een prijs voor hun performance, maar het is toch Lesley Manville die als Mary de kroon steelt met een magistrale rol. Leigh werkte met vrijwel al deze acteurs al eerder en vaak ook meerdere malen, hij doet wat maar weinig regisseurs durven: steeds uit dezelfde vijver vissen bij het casten. Misschien komt dat ook vooral omdat maar weinig van Leigh’s collega’s zo’n sterk gevulde vijver hebben.

De film bevat veel alledaagse scènes en zoals gezegd weinig dramatische gebeurtenissen, toch is de film alles behalve saai of traag. Al is een Another Year wel van het genre arthouse films, wat de gemiddelde kijker niet altijd zal kunnen verteren. Juist voor hen is dit een uitgelezen kans om eens wat anders te proberen in de bioscoop dan de bekende Hollywoodproducties. Another Year is toegankelijk en van een uitzonderlijk niveau. Het verdient de clichézin “zo worden ze nog maar weinig gemaakt”.

Als regisseur van de harde maar consistente Pusher-actietrilogie, schepte Nicolas Winding Refn natuurlijk verwachtingen voor zijn volgende films. Het uit 2008 stammende Bronson was een aardige poging door zijn opvallende visuele stijl. Helaas had de film ook te kampen met een gebrekkig verhaal en stelde daardoor toch wel teleur. Kijken naar de poster van Valhalla Rising deed reeds het ergste vermoeden door de gelijkenissen met epische gevechtsfilms in de stijl van Gladiator of 300. Een commerciëlere weg die vele talentvolle regisseurs inslaan na het originelere eerdere werk.

Hiermee wordt echter nogmaals bewezen dat de producenten er niet altijd in slagen om het juiste kader te kiezen om hun film te adverteren want deze film lijkt er in de verste verte niet op. Het verhaal in de film is nochtans erg simpel. Een stomme en éénogige slaaf wordt door zijn meester gedwongen om te vechten in de context van weddenschappen om op die manier geld op te brengen. Wanneer hij verkocht wordt aan een andere meester slaagt One-Eye erin te ontsnappen samen met zijn maatje, Are. Lang blijven ze niet alleen en ze besluiten een groepje Christelijke Vikingen te vergezellen in hun zoektocht naar het Beloofde Land. Na een lange boottocht arriveren ze ergens maar de verwachtte Hemel blijkt in realiteit eerder een Hel te zijn…

Ook de plotbeschrijving lokt verwachtingen van spectaculaire gevechten en actie uit maar dit is niet wat je uiteindelijk te zien krijgt. In plaats van popcorn-entertainment schotelt Refn ons een typische sfeerfilm voor die draait om oncontroleerbare menselijke kracht omgeven door facetten van de Noorse Mythologie. Bovendien wordt deze thematiek perfect vertaald naar het scherm door het functionele gebruik van de audiovisuele aspecten. Dat is dan ook het sterkste aspect aan de film en tilt Valhalla Rising naar een hoger niveau. Net als in Bronson focust de film op het mannelijke lichaam en de natuurlijke, oerkrachten hierin aanwezig. Deze film is echter nog meer gestyleerd dan zijn voorganger en bijna elk shot zou dan ook gebruikt kunnen worden als screenshot ter promotie. Het expressieve camerawerk en de ambient soundtrack geven de film nog meer kracht mee en verhogen de desolate en donkere sfeer.

Valhalla Rising is dan ook een van de sterkste films die je dit jaar kan aanschaffen en waarschijnlijk één van de betere ‘audiovisuele’ films ooit. Het zeer trage tempo zal ervoor zorgen dat de massa hier niet veel van moet hebben maar dit zorgde hier alvast voor een nog grotere staat van onderdompeling. Tevens moet de film zeker niet aanzien worden als hersenloze ‘eye-candy’ maar kan er gerust gesteld worden dat een dergelijke aanpak essentieel was voor de overdracht van het onderwerp. De sublieme en overtuigende prestatie van Mads Mikkelsen mag ook zeker niet onbenoemd blijven en hij was dan ook perfect gecast als One-Eye. Valhalla Rising is zo een typische sfeerfilm die je dagen nadien nog steeds laat na trillen als je er aan denkt.

Na de ronduit kinderachtige protesten van Johan Nijenhuis over de poster (ik zeg het u: hij heeft goed betaald gekregen voor deze geniale marketingstunt) weet iedereen in Nederland dat Dick Maas sinds het matige Moordwijven uit 2007 eindelijk weer een nieuwe film heeft. Daarbij weet natuurlijk iedereen waar hij over gaat: een moordlustige Sint. Huub Stapel heeft die rol op zich genomen maar het is tiener Egbert Jan Weeber die de hoofdrol speelt. Andere belangrijke rollen zijn er voor Bert Luppes, Caro Lenssen en Escha Tanihatu. Het zijn misschien niet de grootste acteertalenten, maar zij kunnen weinig doen aan de slappe dialogen die Maas voor ze op papier zette. Aan de andere kant: die dialogen passen volledig bij de rest van de film die simpel, maar heerlijk vermaak biedt.

In de vijftiende eeuw werd de geldafpersende bisschop Niklas door zijn afpersers op brute wijze vermoord. Sindsdien komt hij terug om zoveel mogelijk mensen en kinderen te vermoorden als het op 5 december volle maan is. Politierechercheur Goert is de enige die gelooft in dit verhaal omdat zijn ouders, broer en zussen door deze Sint werden vermoord toen hij klein was. Nu in 2010, bindt hij zelf de strijd aan tegen Niklas en wordt daarin bijgestaan door Frank die meermaals ternauwernood ontsnapt aan Niklas en zijn moordlustige pieten.

Zelfs voor Dick Maas begrippen is de film opvallend grof. Hoofden en ledenmaten worden te pas en te onpas doorklieft of afgehakt en vliegen rijkelijk over het scherm, uiteraard vergezeld van grote hoeveelheden bloed. Dit alles wordt zeer expliciet getoond en dat is misschien ook gelijk het grootste pluspunt van deze horrorfilm. Geen laf gedoe: deze Sint en zijn pietermannen zijn bruter dan waar menig kind ooit bang voor was.

Maas heeft daarbij, zoals gezegd, wel een zeer slap scenario geschreven met dialogen die soms oprecht pijn doen aan de oren. Toch biedt de film ook genoeg grappige one-liners en markante personages. Het acteerwerk varieert van heel aardig tot zeer matig, maar stoort nergens door de absurditeit en het tempo van de film. Dat de Sint zelf qua uiterlijk niet zo angstaanjagend is, is misschien jammer, maar de schrikeffecten zijn daarentegen goed geplaatst en treffend ingezet.

Sint verrast qua grofheid in positieve zin, maar kan de matige dialogen en evenredige acteerprestaties niet altijd verbloemen.

Twee jaar voor First Mission kwam Wit Licht met Marco Borsato uit. Regisseur Boris Paval Conen was al ver voor die release bezig met First Mission, ondanks dat werd deze film enigszins ondergesneeuwd door de grote aandacht die Borsato’s film kreeg. Onterecht, want Conen’s film is beter.

First Mission vertelt het verhaal van de jonge, über-Hollandse Marina die op missie gaat naar een kleine post in Zuid-Amerika voor International Frontline Doctors. Marina is de nieuwe en enige arts van deze post die geleid wordt door Thijs en verder bestaat uit manusje-van-alles Barry en de lokale medewerkers Orlando en Diego. In het door guerrilla’s geteisterde gebied probeert Marina met haar idealen en goede wil om ‘iets goeds voor de wereld’ te doen en de mensen daar te helpen.

Het verhaal begint met een zeer clichématig plot, maar als Marina eenmaal aan het werk is, wordt het een interessante en boeiende film. De scenarioschrijvers hebben er goed aan gedaan het onvermijdelijke romantische lijntje tussen Marina en Barry klein te houden. De harde dagelijkse realiteit heeft de overhand in een film met verrassend expliciete en heftige scènes. Het is een keuze die goed uitpakt, want het maakt de film aanzienlijk realistischer.

Anniek Pheifer werd bekend bij het grote publiek door haar deelname aan Wie Is De Mol en haar rol in Jiskefet: Sint Hubertusberg. Haar casting is enigszins opmerkelijk, aangezien ze geen grote naam is. Haar performance staat echter wel als een huis. Ook de plaatselijke bevolking wordt goed neergezet (veelal door lokale amateuracteurs). Gernandts personage is echter meer een typetje dan een karakter, maar dat is vooral het scenario aan te rekenen. Juist daar laat de film steken vallen. Het is iets te gemakkelijk en zoetsappig van opzet. De vaak rustige cameravoering is mooi, maar had wat rauwer gemogen. Dit wordt echter goed gecombineerd (of gecorrigeerd) met een snelle montage.

Zo’n eerste missie heeft natuurlijk ook een nasleep en dat is er eentje van ‘drie maanden later’. Hoe zwak deze keuze ook is, Anniek Pheifer heeft op dat moment van Marina al een menselijk en bewonderenswaardig personage gemaakt. First Mission verdient de aandacht die Wit Licht kreeg en Borsato een acteercursus bij Pheifer.

De dvd is prima verzorgt en bevat als noemenswaardige extra’s drie korte documentaires over echte “artsen zonder grenzen”. Ze vertellen op professionele wijze over de gruwelijke omstandigheden en gebeurtenissen van hun werk. Die paar korte documentaires dwingen meer respect af dan een fictie film ooit kan doen, maar toch doet het je First Mission des te meer waarderen vanwege diens realisme.

A Single Man is Tom Fords gestylde beeldvariant van Christopher Isherwoods gelijknamige roman. Colin Firth is protagonist George, de Britse professor die lijdt aan depressie sinds de tragische dood van zijn grote liefde Jim.

A Single Man beslaat slechts één dag. Het ochtendritueel van George, de openingsscène, is daarmee zowel introductie als een effectieve karakterschets van de formele gentleman: alles geordend in herhaalbare patronen. Ford introduceert echter ook meteen een belangrijke dissonant: Georges voornemen om zelfmoord te plegen. Het waarom wordt uitgelegd door flashbacks, terwijl George in het heden geplaagd wordt door een algehele neerslachtigheid. Zijn alcoholistische jeugdvriendin Charley (Julianne Moore) belichaamt de slepende nostalgie die volgt op een leven vol teleurstelling en de toegewijde Kenny (Nicholas Hoult), George’s student, verbeeldt het sprankje hoop dat nog doet leven.

Niet alleen het verhaal, waarin het hele scala aan menselijke emotie is vertegenwoordigd, bezit ‘romantische potentie’. Ford leefde zich uit om de beelden stuk voor stuk tot betekenisvolle plaatjes te modelleren. Zo vormt zich een kil contrast tussen de verzorgdheid van Georges bungalow en zijn gelaten handelingen; hetzelfde geldt voor de splendour van Charleys interieur en de trieste staat waarin de bewoonster verkeert. Buitenscènes geeft Ford een diepere lading door ze in andere kleurschakering weer te geven.

Colin Firth en Julianne Moore’s sterke rolbezetting is in alle facetten opgewassen tegen Fords uitgelezen aandacht voor het uiterlijke. Firths telefoonscène is niet alleen hartverscheurend maar doet oprecht afvragen waarom het bij een Oscarnominatie bleef, Moore lijkt letterlijk in de leegheid van haar bestaan te verdrinken. Tot slot is er Nicholas Hoult die het leven van zijn professor binnen komt wandelen en het hoofdthema’s van A Single Man: liefde, zelfs op George’s laatste dag nieuwe betekenis geeft.

Na een dag vol haast en drukte is er vaak niets leuker dan even languit in deze zetel te gaan liggen en een filmpje op te zetten. Dit is nog meer van toepassing als de film in kwestie ook nog eens een rustgevende en onthaastende uitwerking heeft. Net als bij haar vorige film, Old Joy, is ook de nieuwe van Kelly Reichardt een film die draait om sfeer en gevoel.

De titel van de film geeft al aan wat we mogen verwachten. In de film maken we kennis met Wendy, die samen met haar hond Lucy, op zoek gaat naar werk in Alaska. Nadat ze getroffen worden door autopech wordt het verdere verloop bemoeilijkt en bovendien heeft ze amper geld over om rond te komen. Het stelen van voedsel voor haar hond mondt uiteindelijk uit in een arrestatie maar leidt indirect ook tot het verlies van haar hond. Als ze weer vrijkomt, is Lucy verdwenen en besluit Wendy er alles aan te doen om haar hond terug te vinden.

Wendy and Lucy is duidelijk een kleine film. Eentje die het niet moet hebben van grote betekenissen maar zich eerder ontspint als een simpele slice-of-life. Uiteindelijk is het gewoon een avonturenfilm zonder al te veel pretenties. Daar waar in Old Joy nog veelvuldig gebruik werd gemaakt van de soundtrack, is deze film bijna volledig stil. In combinatie met de sobere beeldtaal zorgt dit voor een kille en misschien zelfs afstandelijke ervaring. Door het uitmuntende acteerwerk en het trage tempo wordt dit echter ruimschoots gecompenseerd. Al wordt uiteindelijk nergens de contemplatieve onderdompeling bereikt die haar vorige film zo sterk maakte.

Ondanks dat de film aanvoelt als simpel en direct, is er toch met een bepaalde diepere betekenis aan begonnen. Zo moet de film gesitueerd worden in de naweeën van orkaan Katrina waarin duidelijk werd dat de economische en sociale ongelijkheid in de VS onder de Bush administratie enkel maar is toegenomen. De film kan dus gezien worden als een aanklacht tegen het systeem maar meer dan een vertrekpunt is het uiteindelijk niet. Deze onderliggende betekenis komt niet naar voren in de film zelf en kan aldus verwaarloosd worden. Toch is Wendy and Lucy een fijn en klein filmpje en weet het gedurende de korte speelduur constant te boeien. De sombere sfeer en trage ontwikkeling kunnen voor velen een struikelblok zijn maar zijn een ware verademing in onze drukke wereld. Nog maar eens een bewijs dat de kleine dingen des levens vaak het allermooist zijn.